စိတ္ကူးလြန္ေခတ္၊ လက္ေတြ႔ၾကည့္ဝါဒႏွင့္ ပညာစီးေၾကာင္း(၃)
ပညာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေျပာလွ်င္ ပီတာဒရပ္ကား အေၾကာင္း မေျပာ၍ မျဖစ္ေပ။ ဒရပ္ကားက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ေကာလိပ္သုိ႔ မသြားေတာ့ဘဲ အလုပ္၀င္လုပ္သည္။ သူ႔အေဖႀကီးက သူ႔သား (ပီတာဒရပ္)အား ထင္ရွားေသာ ကုန္အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းတြင္ အပ္ႏွံေပးႏုိင္ခဲ့သည္။ ေနာက္အႏွစ္ သံုးဆယ္ၾကာ ပီတာဒရပ္၏သားကုိယ္တုိင္ ေကာလိပ္မတက္ဘဲ အလုပ္၀င္လုပ္မည္ ႀကံျပန္သည္။ ဒရပ္ကား၏ အေဖလက္ထက္က ဒရပ္ကားကုိ အလုပ္ရွာေပးႏုိင္ေသာ္လည္း သူ႔လက္ထက္တြင္ သူ႔သားကုိ အလုပ္ရွာမေပးႏုိင္ေတာ့။ ထုိေခတ္က ေကာလိပ္ပညာေရးသည္ အလုပ္ေကာင္းရဖုိ႔ မရွိမျဖစ္ ျဖစ္ေနသည္။ ၀င္ေငြေကာင္းေသာ လုပ္ငန္းမ်ားက ဘြဲ႕ရၿပီးသူကုိမွ လက္ခံၾကေတာ့သည္။ ဤသည္မွာ ေက်ာင္းပညာေရးသည္ ၀င္ေငြ သုိ႔မဟုတ္ စီးပြားေရး၏ အရင္းအျမစ္ ျဖစ္လာသည့္ သေဘာပင္ျဖစ္သည္။ ေျမယာ လုပ္အား ေငြစေသာ အရင္းအျမစ္မ်ား လုိအပ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း ပညာက ပထမတန္းစား ျဖစ္လာ၍ ၎တုိ႔မွာ ဒုတိယေနရာသုိ႔ ေရႊ႕ေလ်ာသြားၾကသည္။ ပညာရွိလွ်င္ ထုိအရင္းအျမစ္မ်ားကုိလည္း ရွာေဖြ၍ ရႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။ ပညာဆုိသည္မွာ အသံုးခ်ပညာ စီးပြားေရး လူမႈေရး ရလာဘ္မ်ားရႏုိင္ေသာ ပညာကုိသာ ဆုိလုိသည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္အၿပီးမွ ယခုအထိကုိ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ေတာ္လွန္ေရးဟု ဆုိခဲ့သည္။ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာဆုိသည္မွာ ရွိၿပီး ျဖစ္ေသာ အသိပညာ ဗဟုသုတကုိ ပုိမုိထိေရာက္ေအာင္ လုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈသည္ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ အီဂ်စ္ပိရမစ္မ်ား တည္ေဆာက္စဥ္ ကတည္းက ရွိခဲ့ပါသည္။
ယေန႔ေခတ္တြင္ လူတစ္ေယာက္ တစ္ေန႔ ဘယ္ႏွစ္နာရီ အလုပ္လုပ္သလဲဟု မေမးၾကေတာ့။ လုပ္အားခ ဘယ္ေလာက္ရလဲဟုသာ ေမးၾကေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဆုိလွ်င္ တစ္ေန႔ဘယ္ႏွစ္နာရီ စာက်က္သည္ဆုိေသာ အေျဖကုိ မလုိ။ စာေမးပြဲေအာင္သလား အမွတ္ဘယ္ေလာက္ရသလဲ ဆုိသည္တုိ႔သာ အဓိကျဖစ္လာသည္။ လုပ္အားခမ်ားမ်ားရသည္ စာေမးပြဲ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ေအာင္သည္ကုိသာ အလုပ္ျဖစ္သည္ဟုဆုိသည္။ ဆုိလုိသည္က အက္ရွင္ Action ကုိမၾကည့္ေတာ့။ result ကိုသာ ၾကည့္သည့္သေဘာ ျဖစ္သည္။ ႀကိဳးစားမႈကို အလုပ္ဟု မယူဆၾကေတာ့။ ဥပမာျဖင့္ လူတစ္ေယာက္က ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကုိ ႀကိဳးစားပမ္းစားေရႊ႕သည္။ အခ်ိန္သာ ကုန္သြားသည္။ ေက်ာက္တုံးက မေရြ႕။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေရႊ႕ၾကည့္သည္။ ဤအတုိင္း မရမွန္းသိသျဖင့္ “ကုတ္”အားကုိ သံုးၿပီးေရႊ႕လုိက္သည္။ အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာ ေက်ာက္တုံးက ေရြ႕သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အလုပ္ျဖစ္သြားသည္။ လုိအပ္သည္က ဒါပဲျဖစ္သည္။ ဤေနရာမွာ ႀကိဳးစားမႈႏွင့္ ဉာဏ္ပညာကုိ ခြဲျခား၍ သိႏုိင္သည္။ ပထမလူက ဉာဏ္မသံုးဘဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ မေအာင္ျမင္။ အလုပ္မျဖစ္။ ဒုတိယလူက ပထမလူေလာက္ မႀကိဳးစားေသာ္လည္း ဉာဏ္ကုိသံုးတတ္သည္။ ေအာင္ျမင္သည္။ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ပညာဆုိသည္မွာ အေထြေထြသုတ မဟုတ္။ အထူးသိ အထူးကၽြမ္းက်င္ေသာပညာ အသံုး၀င္ေသာပညာကုိသာ ယူေတာ့သည္။ ေရွးက ပညာတတ္ဟူသည္ အေထြေထြသိသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ၎ပညာရွင္ ပညာရွိ ပညာတတ္တုိ႔က အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာကုိ ေျပာႏုိင္ဆုိႏုိင္ၾကသည္။ ယေန႔ ႏုိင္ငံတကာတကၠသုိလ္တုိ႔တြင္ ေရွး႐ုိးစဥ္လာ ပညာတတ္မ်ိဳးကုိ ပညာတတ္ ပညာရွင္ဟု သေဘာ မထားၾကေတာ့။ အေပၚယံသိသူ Dilettante ဟုသာ သေဘာထားက်ေတာ့သည္။
ယေန႔ပညာဆုိသည္မွာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္း၌ အာ႐ံုစုိက္ေသာပညာ ရလာဒ္ေပၚ၌ အာ႐ံုစုိက္ေသာပညာ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ေရွးက တကၠနိဟုဆုိၾကေသာ လက္မႈအတတ္ကုိ ယခုအခါ knowledge သုိ႔မဟုတ္ discipline ဟု ေျပာင္းလဲ အသံုးျပဳလာၾကသည္။
Popularity: 70%
ဖတ္ရင္း မူးလာသည္။
မူးရင္း ဆက္ဖတ္သည္။
ပညာဆုိသည့္ အဖြင့္ကုိ တကယ္စိတ္၀င္စားပါသည္။
ေတာက္! ေကာင္းတယ္ဗ်ာ …
2 Responses to “စိတ္ကူးလြန္ေခတ္၊ လက္ေတြ႔ၾကည့္ဝါဒႏွင့္ ပညာစီးေၾကာင္း(၃)”